Je kent ze vast wel, van die zwevende globes. En steeds als je zo’n ding ziet, vraag je je af hoe het ding werkt. Ja, met magneten met tegengestelde polen. Zover kom je nog. Maar dan moet die globe in het midden toch wel bijzonder exact bol zijn, wil dat werken. Bovendien kun je een tikje tegen de bol aangeven, en in de meeste gevallen wiebelt hij gewoon weer terug naar het midden van de twee polen. Hoe zit dat? Nou, tijd om dat eens uit te zoeken, dus!

Wat het is, is dat de magneten hun aantrekkingskracht aanpassen op basis van veranderende omstandigheden. Bijvoorbeeld bij een zuchtje wind in de kamer. Dan past de bovenste of de onderste magneet (of allebei) z’n sterkte aan, om de aardbol in balans te houden. Dat doen de magneten met behulp van twee sensoren, eentje in bovenin het frame, die de hoogte ten opzichte van de bol constant meet en de bovenste magneet hierop aanstuurt. En ééntje onderin die het omgekeerde doet. Ze houden samen de bol op robuuste wijze in balans, je kunt ‘m zelfs zonder problemen een zetje geven en laten draaien in het luchtledige.

Een aantal jaar geleden was zo’n zwevend bolletje nog een onbetaalbaar wondertje geweest, maar met de minieme chips en sensoren van tegenwoordig gewoon een gadget die je in elke gadgetwinkel (of Amsterdamse souvenirzaak) kunt kopen. Bijna net zo hip als een zwevende kikker, en helemaal niet eens duur in de aanschaf, voor eigenlijk zoiets bijzonders.

Case closed, zou je zeggen, maar nou kwam ik er bij het zoeken naar een plaatje voor deze post dus achter dat er tegenwoordig globes zijn die zweven boven één pool, dus zonder pool aan de bovenkant. Hoe je die dan weer in balans houdt, is me tot nu toe alweer een raadsel. Of gewoon op dezelfde manier als bijtwee polen? Misschien met een grotere magneet? Wie het weet, mag het zeggen!